Bedrijven die producten naar Mexico exporteren moeten voldoen aan verschillende legale en technische vereisten die vastgesteld zijn door de federale overheid. Ook met invoerrechten en belasting moet rekening gehouden worden. Dit is voornamelijk het geval als het gaat om producten waar anti-dumping of countervailing duties over moet worden betaald, welke de prijs kan doen stijgen naar een niet meer concurrerend niveau op de Mexicaanse markt.

Ook moeten bedrijven zich goed laten adviseren door een jurist evenals een belasting specialist. Dit om activiteiten te vermijden die binnen de Mexicaanse Wet gezien kunnen worden als het opzetten van een permanente vestiging. Als een bedrijf een permanente vestiging opzet kan over elke activiteit die zij onderneemt inkomensbelasting geheven worden.

Bekendheid met algemene zakenpraktijken en het leggen van sleutelcontacten in de industrie kan moeilijk zijn als de producten slechts geëxporteerd worden en er geen werkelijke aanwezigheid is in Mexico. Dit wil echter niet zeggen dat directe verkoop niet winstgevend kan zijn.

Verkoop vertegenwoordigers

Producten Mexico binnenbrengen door middel van verkoop vertegenwoordigers kan voordelig zijn aangezien de inzet van een vertegenwoordiger niet noodzakelijk een extra investering inhoudt. Vertegenwoordigers moeten kennis bezitten over de markt, inclusief bekendheid met verkoop, import en transportregels die mogelijk problemen kunnen opleveren voor bedrijven die zich richten op de directe verkoop.

Verkoop vertegenwoordigers in Mexico worden over het algemeen aangenomen onder een agentschapovereenkomst of een distributie overeenkomst. Beide vormen worden veel gebruikt en hebben voor- en nadelen voor de buitenlandse verkoper. De aanbeveling van een van de types hangt af van het soort product en de relatie die het bedrijf wenst. Over het algemeen bestaat er een voorkeur voor agentschapovereenkomsten als het gaat om het verlenen van gespecialiseerde diensten of verkoop aan grote klanten, inclusief de federale, staats- en lokale overheden. Distributie overeenkomsten krijgen de voorkeur als het gaat om de verkoop van gebruiksgoederen.

Agentschapovereenkomst

Agenten in Mexico zijn over het algemeen niet aansprakelijk voor schade aan koopwaar of aan derden tenzij zij nalatig zijn geweest. Elk risico dat samenhangt met een transactie aangegaan door de agent is, tenzij anders is overeengekomen, voor het buitenlandse bedrijf. Dit geeft de agenten een licht voordeel ten opzichte van distributeurs, die compleet afhankelijk zijn van hun leveranciers en verantwoordelijk zijn voor problemen m.b.t. de koopwaar en derden.

Een ander voordeel voor de agent is dat het buitenlandse bedrijf hem de gemaakte kosten, die gerelateerd zijn aan het contract, moet terugbetalen. Dit kan echter ook anders vastgesteld worden in de overeenkomst. Normaal gesproken krijgen agenten een vaste commissie betaald of een deel van de verkoopomzet gemaakt door de buitenlandse leverancier. Agenten zijn dan ook zeker een kostenpost.

Een andere zaak waarmee rekening gehouden moet worden bij het aangaan van een dergelijke overeenkomst, is het feit dat de agent onder de Mexicaanse arbeidswet beschouwd kan worden als werknemer van het buitenlandse bedrijf. In dat geval zou het bedrijf aan alle wettelijke eisen moeten voldoen aangaande werknemers in Mexico. Dit issue zou met zorgvuldige taal aan de orde moeten komen in de overeenkomst en het bedrijf moet zich ervan bewust zijn dat deze voorzorgsmaatregels niet 100% afdoende hoeven te zijn om claims van de Mexicaanse arbeidautoriteiten te voorkomen.

Distributeurs

Over het algemeen handelt een distributeur onafhankelijk en staat hij niet onder dagelijks toezien van de leverancier. Distributeurs kopen producten van een buitenlands bedrijf, verkopen deze en verdienen daarbij het verschilbedrag. De aanspraak op de producten wordt overgegeven aan de distributeur en elk verkoopverlies, schade aan de producten of claims van kopers zijn voor rekening van de distributeur.

Door deze regeling lijkt het aantrekkelijker om een distributieovereenkomst aan te gaan dan een agentschapovereenkomst. Echter, dit zou betekenen dat de buitenlandse leverancier een verkoper zou worden die de prijzen, distributiemethodes en ander marketingbeleid niet controleert zoals in een agentschapovereenkomst. Aan de andere kant hebben distributeurs geen directe relatie met hun leveranciers welke eventueel als arbeidsrelatie gezien zou kunnen worden. Dit staat de leverancier toe om elke vorm van verwarring aangaande de Mexicaanse arbeidswet te voorkomen.

Een ander voordeel van een distributieovereenkomst is dat de distributeur, als eigenaar van de koopwaar, het risico van niet-betalen loopt. Er is echter ook een risico voor de leverancier dat de distributeur niet of onjuist betaald. Dit risico kan beperkt worden wanneer in de distributieovereenkomst een duidelijk uiteindelijke betalingsclausule is toegevoegd en betaling en uitvoering zo gegarandeerd worden.